عبدالرحیم اصفهانی (بخش یکم)

عبدالرحیم اصفهانی (درگذشت ۱۳۱۵ه‍. ق)

شاعر و خوشنویس، هم‌عصر ناصرالدین‌شاه قاجار در سده سیزدهم هجری در اصفهان است که به «افسر» تخلص می‌کرد.

او فرزند میرزا محمدعلی مسکین، شاعر اصفهانی و پدر فتح‌الله‌خان جلالی (متوفی ۱۳۳۶ق) است که او نیز مانند پدرش شاعر و خوشنویسی اصفهانی است که از نمونه‌های خطش دیوان اشعار ظهیر فاریابی باقی مانده‌است. افسر از خوشنویسانِ بنامِ دورهٔ ظل السلطان در اصفهان بوده‌است. خط نستعلیق را شیرین می‌نوشته و شاگردان زیادی داشته‌است.

از تاریخ تولد او اطلاعی در دست نیست و تذکره‌نویسان درباره شرح‌حال او چندان ننوشته‌اند، فقط مؤلف کتاب مرآة البلدان که درباره شعرای اصفهان است، او را فرزند میرزا مسکین معرفی کرده و آورده‌است که نستعلیق را خوش می‌نوشت. لطف‌الله هنرفر نیز در کتاب خود، گنجینه‌ی آثار تاریخی اصفهان، افسر را نسخ‌نویس نیز دانسته‌است. افسر مردی آرام و درویش مسلک بود و از راه کتابت و تعلیم خط به اعیان‌زادگان شهر، معیشتی فقیرانه داشت. او بسیار شیرین و در عین حال استوار کتابت می‌کرد.

پندنامه

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 LrrImageView

یک دیدگاه در “عبدالرحیم اصفهانی (بخش یکم)”

  1. صادقی گفت:

    این پندنامه در کجا نگهداری می شود؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *