گوهرشاد

گوهرشاد

گوهرشاد دختر میرعماد حسنی سیفی قزوینی از خوشنویسان و نستعلیق‌نویسان پرآوازه سده یازدهم هجری است. او آموختن خط را از نوجوانی آغاز کرد و نستعلیق را نزد پدر آموخت و از زبردست‌ترین زنان خوشنویس شد. او شاعر و اهل طنز نیز بود و پدر او را حرمت بسیار می‌نهاد.

میرزا سنگلاخ نوشته‌است که گوهرشاد همسر یکی از خوشنویسان صاحب‌نام آن زمان، به‌نام میرمحمد علی ملقب به خدیوالخطاطین، شد و فرزندان زیادی آورد که همگی در خوشنویسی از ممتازان زمان خود بودند.

گفته‌اند که گوهرشاد پس از کشته شدن پدرش به فرمان شاه‌عباس سال‌ها سوگوار بود. در سال ۱۰۳۲ ق به زادگاهش قزوین رفت و در کنار برادرش میرابراهیم، که از خراسان بدان جا آمده بود، مجلس تعلیم خط پدر را در زادگاهش احیا کرد؛ و تا هنگام وفاتش در ۱۰۳۸ ق در همان جا ماند. مقبره‌ای از او شناسایی نشده‌است.

از او یک نسخه «گلستان سعدی»، به قلم کتابت خوش، با رقم: «کتبه العبد المذنب گوهرشاد غفر له ۱۰۲۵»؛ یک قطعه به قلم نیم دو دانگ خوش و به آب زر، با رقم: «نمقه گوهرشاد ۱۰۳۰». و چند قطعه دیگر دیده شده‌است.

 

1798176_300984876716833_1107282503_n 1958300_422369847909360_104856004_n 1962851_429229507223394_796388077_n 10308232_456211844525160_9095188175689997841_n10338340_456209454525399_3086704015283911849_n

 

0 دیدگاه در “گوهرشاد”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *